بیانیه سازمان دانش آموختگان ایران شعبه گیلان در محکومیت بازداشت های 18 تیر 

دور باطل مطالبات آزادیخواهانه!

صد سال مشروطه خواهی بهترین واژه ای است که می توان در بیان وضعیت جنبش های اجتماعی ایران آورد. دورانی که حاصل آن تاریخ  کنونی ایران است. البته همواره آزادگی واصلاح خواهی ریشه کهنی در ایران داشته و با توجه  به شکل و محتوایش حتی در شاهنامه و سایر اثرات هنری قدیم به آن پرداخته  شده است.

در فراز و نشیب های این مبارزه یک قرنی که با عنوان مشروطه خواهی از دیگر دوره هایش متمایز می شود و به شکل مطالبه ای مشخص در می آید ،همواره پس از هر سعودی در آن، کشور در ورطه تعلیق قرار گرفته است.

گاهشمار این دوران به خوبی نشان می دهد هزینه های حرکت اصلاحی در ایران هیچگاه در جامعه لحاظ نشده و تمایل به حرکت های انقلابی و آشکار شدن نتایج آن در زود هنگام ، هنوز از الویت های مهم مردم است.بارز ترین مبارزات اجتماعی این صد سال از مسایلی چون نحوه  آموزش،جنسیت آموزش شوندگان و مفاد آموزشی گرفته تا حجاب و عفاف و در سطح سیاسی خود مشروطه خواهی، جمهوری خواهی و اصلاح طلبی و... در جریان بوده و می توان گفت علی رغم گذشت این همه سال هنوز نتوانسته ایم به قسمتی از مطالبات به حق خود دست یابیم.

دسترسی به اخبار و مسایل  درست هم یکی دیگر از مطالبات  اساسی مردم است که در فرایند اطلاع رسانی آزاد تحقق می یابد.از زمان پیدایش مطبوعات در کشور همواره نگاه حکومتی به شکل متولیانه و مالکانه برآن وجود داشت و قبله عالم آن را مکتوباتی از کرامات و صفات نیک خویش می پنداشت اما با قلم نگاری بزرگانی که تحفه فرنگ شمرده می شدند قضیه فرق کرد هر چند که وزیران مختار قبله عالم را حلقه به گوش خودشان کرده بودند و عهدنامه های چند فصلی می نگاشتند اما قبله عالم بود و منتقدان داخلی اش که با چه مکافاتی مواجه می شدند.

رضای میرپنج هم محرم علی را واداشته بود که مطبوعه بخواند و مهر روا و ناروا بر آن بزند و پس از آن بود که اگر مهر روا می افتاد قابل عرضه به ملت روزنامه خوان بود و طبیعتا چیزی که منتشر می شد چیزی  جز تملق نبود.در همین راستا اما به اشکال مختلف مساله سانسور و مبارز با اطلاع رسانی درست به مردم در دوره محمد رضا هم ادامه یافت اما دراوایل(قبل از کودتای 28 مرداد) و اواخر دوره های حکومت (چند ماه قبل از انقلاب- دوره ریاست جمهوری دکتر بختیار) وی بود که بنا به اجباری که از سوی مردم اعمال می شد،روزنامه نگاری آزاد در تاریخ معاصر شکل گرفت. پس از سال 60 به دلیل مسایل داخلی کشور ،عملا فعالیت های اطلاع رسانی زیر ذره بین حکومت قرار گرفت و به شکل مبتذلی مورد سانسور واقع شد و بی تعارف این مساله تا دهه هفتاد به سختی دنبال شد. و همانطور که دیدیم در دوره اصلاحات مورد استقبال عمومی واقع شد و تیراژ مطبوعات در این دوره به بالاتری حد ممکن خود در طول تاریخ روزنامه نگاری رسید.پس از مدتی دوباره قیچی سانسور و توقیف و محاکمه، مبحث اطلاع رسانی را تحت تاثیر قرار داد اما موج عظیم تحول اجتماعی ایران به حدی جوان و پرنشاط بود که در برابر آن تسلیم نشد و در چهره ها و رنگ های دیگری ظاهر می شد اما در این سالها کار به جایی رسید که اطلاع رسانی با توجه به محدودیت های کمّی آن با بحران مواجه شده و علی رغم خودسانسوری گسترده قلم به دستان، اما تحمل منتقدان اصلا امکان پذیر واقع نشد و دیدیم که گذشته از پاتک های گذشته ای که به این نهادها زده می شد اما اینبار در یک اقدام شتاب زده  دانشجویان زندانی ، هم میهن و ایلنا توقیف و دفتر ادوار تحیم پلمپ شدند.

در هر حال باید گفت:" مطالبات اولیه ایرانی در دور باطلی قرار گرفته که در هر مقطعی به شکل جدیدی بروز می کند اما کلیات آن بلوکه است و گاهی همچون سالهای گذشته به شکل رویایی نیمه کاره  و اکثرا هم با تابلو خط قرمز مواجه می شود.

برای دوستان پلی تکنیکی:

خسته نشو ای من من...

آخر جاده روشنه

ترکه خیس آلبالو

یه جای قصه می شکنه...