به جای توجیه

با کمال احترام به شما دوست و خواننده گرامی باید اعتراف کنم که هیچ دلیل قابل پذیرشی برای تعلیق چند ماهه وبلاگم ندارم . اما این دلیل نداشتن، شاید آن­چنان هم عیب و گناه  بزرگی نباشد چرا که  وبلاگ یک صفحه شخصی است پس شاید می توان بر اساس قاعده چهار دیواری؛ اختیاری... قضیه را ختم به خیر کرد.

اما به راستی چه قدر از کارها و امور روزمره مان را با قاعده یاد شده گره می زنیم و شرعی می کنیم.

به قول وودی آلن «پس اخلاق چه می شود؟» اصلا این واژه غریب قرار است کجای زندگی­مان را در بر بگیرد؟ اصلا آیا وجودش لازم است؟ آیا حاکمیت اخلاق مقدور و میسر است؟ اصلا قضیه را پیچیده نمی کنم. با سوال راحت تری ادامه می دهم آیا بخشی از این صفحه شخصی که در اصل بهانه این یادداشت شده برای شخص سوم یا مخاطبی تعریف نشده؟  آیا نحوه  زندگی ما حداقل بر اطرافیان ما تاثیر ندارد؟ بنا بر این پوزش اینجانب را برای قصور در به روز کردن وبلاگم بپذیرید...