قضیه انتخاب و انتخابات در ایران

می خواستم شروع این پست از امروز باشه نه نوشته ای که به پست قبلی ربطی داشته باشه اما خب از اونجایی که تا پیش از تصمیم گیری شما رو در جریان گذاشته بودم، بهتر دونستم که امروز به این بحث بپردازم.

«یکی از دوستان می گفت: شما بچه بودین. نمی دونیین.ما زمان جنگ چیزی به نام «یا» در انتخاب هامون نداشتیم. کشور با تمام جهان می جنگید وهر کی هم که با ما سر جنگ نداشت، در خفا بهمون اسلحه می فروخت و در یک کلام آنچه ماحصل کارخانه های عقب افتاده ما بود، همانی بود که بود... «چرا؟» هم به هیچ رقمی نداشتیم! آخه طناب اون موقع ها مفت بود.

«یا» کلمه آشنایی برای ما نبود. چون درهمه جا اجناس کمیاب بود و اگر هم بود همونی بود که بود.«یا» نداشت!

این «یا» گفتن ها را هاشمی باب کرد. تو زمان هاشمی دیگه حق انتخاب داشتیم که از این راه بگذریم «یا» از اون راه جدید التاسیس. از این مارک بخریم یا از اون مارک خارجی...

اما خاتمی انتخاب را به مردم برگردوند. انتخاب شیوه زندگی. انتخاب روش زندگی، انتخاب عقیده زندگی و... به عهده مردم گذشته شد. حتی وقتی مردم با اصرار بر لجبازی شون به احمدی نژاد رای دادن. خاتمی تمکین کرد علی رغم اینکه می دونست کشور به بحرانی ترین وضع دچار می شه»

راست می گفت. هر چند که انتخاب هامون همیشه حول بد و بدتر بوده اما  در دراز مدت امید بر این بود که  انتخاب ها هدفمند، آگاهانه و مناسب باشه.

ما امروز بیشتر از هر زمان دیگه ای مفهوم انتخاب رو درک می کنیم. چون این روزها از انتخاب عمومی داریم به انتصاب می رسیم و در آستانگی آزمون بزرگ دیگه ای قرار داریم که حاصل بهای سنگینی بوده که برجامعه ما تحمیل شده.

اما شرایط کنونی کشور و تفکر حاکم بر آن فضای کشور را به  گونه ای ساخته که ما را به یاد روزهای جنگ می اندازد. در این فضا راهی برای انتخاب نیست و خروجی دولت فخیمه می شود همانی که بالاتر از آن نیست. این بازگشت خطری بس عظیم و بزرگ برای کشورمان و از اینرو برای نجات کشور باید همت کرد.

میر حسین موسوی انتخاب من برای حمایت در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری شد و از آنجا که وضعیت خطیر کشور مجال هر گونه مطالبه خواهی را از ما گرفته ،با تدایی تیر 84 و بحران های پس از آن،به این نتیجه رسیدیم که ما محکوم به انتخاب بین بد و بدتریم و همیشه بد بهتر از بدتر بوده است!